Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności za przestępstwo bądź wykroczenie skarbowe jest instytucją, która pozwala sprawcy takiego czynu zachować status osoby niekaranej, gdyż prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego.

Jednakże, żeby sąd przychylił się do wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, sprawca przestępstwa lub wykroczenia skarbowego musi spełnić szereg przesłanek i to głównie o charakterze fiskalnym, gdyż zgodnie z regulacjami w tym zakresie, sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności tylko wówczas, gdy wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości oraz gdy jednocześnie: uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności; sprawca uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia, a za wykroczenie skarbowe – kwotę odpowiadającą co najmniej jednej dziesiątej tego wynagrodzenia; sprawca wyraził zgodę na przepadek przedmiotów co najmniej w takim zakresie, w jakim ten przepadek jest obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów – uiścił ich równowartość pieniężną i gdy uiszczono co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.

Poza spełnienie wskazanych powyżej wymogów, które są niezbędne do uwzględnienia wniosku, istotne również jest, żeby sprawca przestępstwa lub wykroczenia skarbowego zgłosił wniosek w odpowiednim terminie, tj. do momentu wniesienia aktu oskarżenia do sądu przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, uchybienie wskazanemu terminowi skutkować bowiem będzie bezskutecznością wniosku. Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności jest prawem, a nie obowiązkiem sprawcy przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, jednakże jeśli sprawca ów wniosek złoży, to musi przede wszystkim pamiętać o konsekwencjach z tego płynących, gdyż cofnięcie wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności również wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie.

Zgodnie z regulacjami zawartymi w Kodeksie karnym skarbowym, sprawca, który złożył wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności może wniosek ten cofnąć, jednakże wycofanie wniosku nie może nastąpić wcześniej niż przed upływem jednego miesiąca od jego złożenia i nie po wniesieniu do sądu przez finansowy organ postępowania przygotowawczego wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

Jeśli więc sprawca przestępstwa bądź wykroczenia skarbowego zmieni zdanie i postanowi cofnąć wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, to musi pamiętać, że cofnięcie wniosku jest możliwe dopiero po upływie miesiąca od daty jego złożenia, o ile oczywiście w tym czasie finansowy organ postępowania przygotowawczego nie wniósł do sądu wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Jeśli natomiast wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności złożył przedstawiciel ustawowy niepełnoletniego sprawcy, ale sprawca przestępstwa lub wykroczenia skarbowego po złożeniu wniosku uzyskał już pełnoletność, wówczas on sam jest uprawniony do cofnięcia wniosku.

Przepisy ustawy nie zawierają szczegółowych regulacji mówiących o tym w jakiej formie cofnięcie wniosku powinno nastąpić, dlatego przyjmuje się, że cofnięcie może nastąpić w takim sam sposób jak jego złożenie, a więc na piśmie lub ustnie do protokołu. Pismo zawierające cofnięcie wniosku może złożyć również obrońca sprawcy, jeśli tylko został ustanowiony w sprawie.

Po skutecznym cofnięciu wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne, a więc złożyć i cofnąć wniosek można tylko jeden raz. Jeśli jednak sprawca decyduje się na cofnięcie wniosku tylko z powodu trudności finansowych to musi wiedzieć, że wraz z cofnięciem wniosku uiszczone przez niego należności nie zostaną mu automatycznie zwrócone, gdyż przepisy ustawy wprost stanowią, iż w razie cofnięcia wniosku uiszczone przez sprawcę kwoty zatrzymuje się do zakończenia postępowania jako zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lub innych środków oraz kosztów postępowania.

Zatrzymanie uiszczonych kwot następuje więc z mocy prawa i nie jest wymagane wydanie w tym względzie dodatkowego postanowienia. Zakończenie postępowania następuje natomiast wtedy, gdy uprawomocni się wyrok rozstrzygający o przedmiocie procesu, bądź gdy uprawomocni się orzeczenie o umorzeniu postępowania karnego skarbowego.

Prawidłowe cofnięcie wniosku powoduje, że finansowy organ postępowania przygotowawczego pozostawia go bez rozpoznania, na postanowienie w tym zakresie nie służy zażalenie. Jeśli jednak cofnięcie nie było skuteczne, organ powinien powiadomić osobę cofająca wniosek o nieskuteczności takiego cofnięcia. W przypadku jednak, gdy cofnięcie nastąpiło przed upływem miesiąca, i z tego powodu było ono nieskuteczne, wówczas nie jest wykluczone skuteczne cofnięcie wniosku po upływie tego terminu, jeśli tylko finansowy organ nie wystąpił już w tym czasie do sądu o udzielenie sprawcy zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

Do którego momentu możesz cofnąć wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności za przestępstwo i wykroczenie skarbowe?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *